Hüsran Yokuşu

Bıraktığın yerden başlıyorum sevgili

Adresim aynı; hüsran yokuşunun zirvesindeyim

Bugün günlerden mavinin ertesi...

Sağa sola çarparak adımlıyorum yalnızlığı

Sokak sokak dolaştığım adresleri unutuyorum

Virgülünden, üç noktasına varana dek

Yani dibine kadar yaşıyorum sensizliği

Affedilmez hatalar yapmışım

Affet demek haddime değil,

Giden olmayı beceremedim

Gönderilen olmaktan ve gidişine çaresiz tanık edilmekten

Aşk, cezası idamlık bir suçmuş, öğrendim

Mahkeme kuruldu hakim koltuğunda sen,

Sanık sandalyesinde ise ben vardım

Kalem kırıldı

Ve ben son arzumu söyleyemeden

Ömür boyu sensizliğe mahkum edildim...

Anladım ki ölümsüz sanılan sevgi de bitermiş

Bitmese de yok sayılabilirmiş,

Biliyor musun,

Senin için yazdığım her satırın

Artık kurma dediğin hayallerim gibi maviydi rengi

Ve ben son satırlarımı da maviye boyadım...

Neyse artık gitme vakti

Yine her zaman ki gibi vazgeçen ama gidemeyen rolündesin

Bu filmin kötü adamı yok artık,

Nasılsa figuran ölünce film etkilenmez...

Ha unutmadan son arzun neydi diye merak edersen

Benim için sabah uyandığında aynaya bak olur mu?

Hoşçakal hayal tanem...