Hüzn-ü Âlâ'm

an gelir yollara düşer bu yorgun zaman

İstanbul bir şiirle çalkalanır

ilk akşamın son fasılına gözlerini sakladıysan...

şairin olurum köşem bucağım sen olduğunda

alabildiğine bir hasret örter üzerimi

o haziran akşamlarımda

her gece kendi yarısından geçerken

ve yokluğun ruhumu örselerken

beni ararsın!

sesinle doğrulurum!

isminde son bulur o yalnız yolculuğum

ihanetlerin ve öfkelerin daha başlamamıştır

vakit henüz vuslatın koynundadır

sonra durmadan diline dolanır

merhabalar

kendine iyi bak'lar

hele Allah'a emanet bırakmalar

ve son seste öpülen ayalara şahit olur kulaklar

__bunlar müstesna zamanlar...

sonralarında

sonbahar aylarında başlar sesine ayaz tüneyen bağırışlar

kırgınlıklar

...sonra yeniden buluşur ikimizli ayrılıklar

ve aşkın sene-i devriyesinde

su sızmayan araları ihanetler aralar!

ben gözlerinle kör olmuş şairimdir o zamanlar!

her şiir

bir ferman hükmüyle yankılanır sayfalarda

sen başka k/oyunlarda kahraman

ben af dilencisi figüran!

an gelir,kan kızılında bileyli bir bıçak açar ağzımı

unutulur İstanbul'un körpe sesleri

şair kimliğimin aşk direnişleri

ve ertelenir

yaz başına gelecek yolculuk biletleri

an gelir,bambaşka bir k/adını duyarım satırlarında

üç kuruşluk gevezelikler

muhabbet niyetine dolar mekânlarına

kiralık paragraf satışlarında geceyi yırtar kahkahaların

şehvetin g/ünüdür sevda sandığın

sonra ansızın çekilir kanın

ince telaşlarla sızılar kusarsın

sonra arayışlardan yorulur sol yanın...

an gelir,sürülürüz k/aldığımız nefeslerden

sen ikinci bahar,beşinci mevsim bekleyeni

ben kaypak sancıların budala bekçisi

ve köpek sesleri sırnaşır loş ışıklarıma

karanlık büyür!

duvar d(g)ibi yalnızlıklarımda

davam görülmeden sürülür sevdam!

sehpam yol geçen hanlarında s/aklamaya çaılştığın gözlerin olur

-ki gözlerinde ölmek istediğim zaten doğrudur!

doğrudur lâkin,

zaman yanlış yerinde durmuştur!

ve şimdi/ve sonra

yani ben ölümü yaşamın en güzel koyaklarında tattığımda

kendimi sana kattığımda

dostlarımı hüznümle kanattığımda

ruhumu kasvete sattığımda

umuda gözlerimi kapattığımda

her yaramı içime attığımda

göğsümü taşa çaldığımda

omzuma ayrılığı aldığımda

çocuğum gibiolan gözlerine daldığımda

kalemi elime her aldığımda

aynalara baktığımda

hep yirmiyedi yaşımda kaldığımda

İstanbul'a seni sakladığımda

bu şiir sonunda kutlandığımda

sevdamda hep körebe kaldığımda

başımı o donuk resmine dayadığımda

yokluğuna adandığımda

...ağladığımda bile

Nazım sürgününde kaç gün saymışsa

Akîf hangi kan gölünde ayı beyaza boyamışsa

işte öyle rindane yaşadım seni

şu şair yüreğimde

...

(şimdilerde sevdalar şiir müsveddesi / hadi el atın günü birlikçiler temize çekin beni!)

25 nisan