Hüznün Adı Eylül
Senenin melankolik kızı eylül
Dayandın kapıma gir hadi
Sana açıktır gönül
Hayallerin ve hatıraların ayı sen
Çocukluğumun haylazlığında
Elemli gözlerle gezdiren
Saçlarını topladur
Verme rüzgarına sabahın
Rûzgârı geçse de ömrün
Sen hep hatırlanansın
Gündüzünde kaybulurken gözlerimde kederi
Gecesinde kemirir durur keşke denen serseri
Bak yine sabaha merdiven kurmuş uykusuzluğum
Bilmem ki uyursam biraz belki unutur muyum
Konuşur durur baş ucumda
Arsız, insafsız pişmanlıklar
Kov kovabilirsen hadi
Ötmek üzere kuşlar
Her günü aynı artık saymaktan yorulmuşum
Bilemedim başımı hangi taşa vurmuşum
Bir yanda büyür dertler
Bu sarı benizli mevsimde
Bir yanda depreşir geçmişten kalan düşler
Bana hicran ayısın hep yedim tokadını
Otuz beş yıl geçti
Bilmem hatırladın mı
Belki kavuşturursun
Biraz da bahtıma gül tek bir defa olsa da
Ya da bakıp uzaktan sinsice halime gül
Ya da bırak varayım kalan ömrün tadın