Hüznün Güncesi

Önceden çok önceden

Tanrının kalbine düşmeden sen

Ne hava ne ateş ne su

Tüm hayat sensizlikken

Döne döne içimde

Uyandı şiir ve aşk

Henüz kibele doğmamıştı

Sevmek bir çocukken içimde

Erken akşamlarda toplayıp yağmuru

Ateş ırmaklarında yıkadım acıları

Adı yok esmerliğimin

Ay suçlu ve gece

Ateş hırsızı ikarus ve cehennem

Adı yok geç kalmışlığımın

Zaman çok lifli bir söylence...

Ölmenin de bir zamanı var

Ufuk çizgisinde soğumalı ellerim

Saçların düşmeli yüzüme

Dudakların toprak kokmalı

Öperken sesimden

Yeşile bölünmeli yüzündeki güz

Ey hüznün kutsal atası

Bozuldu bir ömrün beyaz büyüsü

Çözüldü son buzulda son bir baharda

Kanımda arındı bütün yeryüzü

İnsansız kaldım...