Hüznün Naftalinli Örtüsü

hangi dilde özlesem seni

tutuluyor kavuşmanın dili

köpek öldüren şarap tadında başlamasaydı gün

yastığa, yorgana

sana sarılır gibi sarılmasaydım

perdenin arasından sızan güneş

dokunmasaydı yüzüme saçların gibi

sana bugün şiir yazmayacaktım

sabah sabah iğde kokulu bir bozlak

belki Karacaoğlan

belki Emrah’tan kalma

bir mavzer gibi kusmasaydı göğsüme efkarı

bir bağlamanın döşüne mühürleyip kahrımı

karalamayacaktım o bakir kağıtları

ekmek aldığım fırında kokunu duymasaydım

sofrayı hayalinle kurmasaydım

her lokma boğazıma kurşun gibi dizilip

içtiğim çay rakı gibi kokmasaydı

o netameli köşkün paslı kapısını açıp

kaldırmayacaktım hüznün naftalinli örtüsünü

hiç değilse bu gün gelmeseydin aklıma

bir hüzün şelalesi gibi dökülmeseydin içimin denizlerine

can evinden vurulmuş rüzgar gibi deli deli esip

bir yaranın kabuğunu kaldırır gibi içmeyecektim

şehre incecik bir yağmur yağdığında

her yağmur tanesi nesli tükenmiş bir imge gibi

düşmeseydi saçlarıma

dişlerimi sıka sıka

kafamı duvara vura vura

sana bu gün şiir yazmayacaktım