Hüzün Dağı

aşk;

istikameti belli olmayan

maraton..

bacaklarınla değil

yüreğinle koşarsın

sabırla..

engeller çıkar önüne

belki yorulursun..

ancak;

sonunda

kazandığını düşlerken duyduğun

heyecan,

mutluluk

yüreğine güç katar..

bu yüzdendir ki;

aşk'a yürek

yüreğe güç gerekir

ve güç sevgi(li)ye gebedir..

var olduğunu sandığım

ama yanıldığım

yüreğine yeşermişti

yüreğimde düşler..

biri gözlerini seçmişti kendine

biri ellerini

biri yüreğini..

hele bir tanesi var ki;

(sahte) sevgini seçmişti kendine..

ayrılık dediğin an

bütün düşlerim utandı;

senden,

cesaretsizliğinden

ama en çok; (sahte) sevgini seçen..

gururları verdiğin acıya galip geldi

yalvarmadılar

ve astılar kendilerini;

daha o an

yüreğimin darağacında..

ağla(t)madılar hiç..

ağla(t)madılar..

uçsuz bucaksız görünen

ve aslında

bir kaşık su kadar olan

aşkının denizinde

hüzün dağına çarptı yüreğim;

kırıldı kanatları..

hayır..korkma

enkaza dönüşmedi

yara aldı sadece

en sol yanından..

karanlık sularda batmamayı

bu yürek çoktan öğrendi..

belki dokunmamıştık hiç

ellerimize

yine de bilirdik dokunuşlarımızı

kaç kere sevişmişti ruhlarımız

aşk'ın döşeğinde..

şimdi ruhum yapayalnız

hüznünle sevişiyor,

ayrılığın döşeğinde..