Hüzün Kokan Kadınlar

Hüzün kokan kadınlar geçerdi akşamları,

saçlarında sonbaharın kırık tarakları

Rüzgâr, eski ağıtlarını dolaştırırdı tellerinde

Gözlerinde

yağmura bırakılmış şehirler uyurdu

Yüzleri terk edilmiş bir konağın duvarı

gülüşleri zamana yenilmiş sarmaşıklar gibiydi.

Sanki akşam,

onların kirpiklerine sığınmış bir yetimdi

Geceyi ilmek ilmek işlerdi kirpiklerine

ay ışığı üşürdü solgun ellerinde.

Bir kuş gibi çırpınırdı susturduğu çığlıklar

sessizlik büyürdü derinlerinde

En ağır acılar ses çıkarmaz

sessizlik zaten en derin yaradır

Ellerinde

eski sonbaharlar taşırdı kadınlar

yaprak yaprak dökülürdü umutları.

İçlerinde dolaşan keder,

bir yağmur bulutu gibi hiç dağılmazdı

Acı bazen bir hançer değildir

yavaş yavaş paslanan bir demirdir

Bir gülüş bırakırlardı yüzlerine dünya için,

yüreğinde bin cenaze kalkarken

dudakları bahar derdi herkese,

kalpleri kışa gömülürdü fark edilmeden.

İnsan en çok

kimse görmezken kırılır.

Gözlerinde kırık fenerler yanardı geceleri

Bir gemi dönsün diye

ömür tüketen kıyılar misali,

dalgalar vururdu içlerinin taşlarına.

Beklemek,

bazı kadınların kaderine yazılmış

uzun bir sessizlikti.

Bir pencere önünde eskirdi ömürleri

perdelerde asılı kalırdı yarım düşler

Gözleri uzaklara değil,

dönmeyecek olanlara dalardı

İnsan bazen birini değil,

kendini kaybeder beklerken.

Saçlarında kışın beyaz sessizliği,

dudaklarında söylenememiş son cümleler...

Kalpleri, yıllardır

uğranmayan bir liman gibi,

hem bekleyen hem terk edilen

En derin yaralar kanamaz;

sadece ömür boyu sızlar.

Sonra bir gece...

Bütün yıldızlar çekildi gökyüzünden.

Ay yüzünü sakladı bulutlara.

Ve onlar,

içlerinde yıllardır taşıdıkları fırtınayı

sessizce toprağa gömdüler

Çünkü bazı kadınlar

ağlayarak değil

susarak tükenir

Ve dünya dönerken gürültüyle,

onlar sessizce eksilirler.

Bir mumun gözyaşı gibi,

bir kemanın kırık teli gibi,

bir denizin kıyıya vuramayan

son dalgası gibi

Geride yalnızca

yağmurdan sonra

toprağın kokusu kalır.

Ve o kokunun adı:

Hüzün Kokan Kadınlar.

Dünya onları çiçek sanırken,

köklerinden kırılan

sessiz baharlardır onlar.