Hüzün Köprüsü

***

bir hüzün 

köprüsünden geçiyoruz şimdi

adımlarımız kırık

altımızdan geçen zaman

soğuk ve derin

geride kalanların 

taşıdığı yük ağır

dilde bir kırılma var

söylenemeyen ne varsa

taş gibi birikiyor içimizde

yutuyoruz

yutuldukça büyüyor suskunluk

her sabah 

biraz daha eksik uyandık

aynı rüyayı yarım bırakıp

aynı yarayı 

yeniden sarar gibi yaptık

ama sarılmadı

unutulmadı

her seferinde 

biraz daha kanadı

geceye bıraktık suskunluğumuzu

belki sabah hafifler diye

ama sabah da 

bizi tanımadı artık

aynı acıyı

başka bir yüzle getirdi kapımıza

biz bu yarayla

yaşamayı öğrenemedik

belki de öğrenemeyeceğiz

yaranın yaşını sormadım hiç

zamanın merhem olmadığını

geç de olsa öğrendim

tutacak bir şey ararken

hep aynı boşluğa düşüyoruz

aynı düşüşte 

çoğalıyor yalnızlığımız

acı yorulur mu bilmiyorum

ama biz

çok yorulduk

toprak..

gideni geri vermiyor 

sevay