Hüzün Ordusu

önce karardı her yer

koyu bir gölgeye dönüştü hissiyat

çivi gibi yanlızlık hissi sardı

dört bir yanımı

ve ben silinirken bu karanlık şehirde

adının Türkçedeki yansımasını haykırıyordum

bin yıllık bir hasretle bu yorgun şehre

haykırıyorum ama nafile

tarih olmuş çoktan sevdam surlarda

yitip gitmiş bir hiç uğruna

cevapsız sorular kemiriken beynimi bir fare misali

ben bir yanıt arıyorum mavzerde

artık yaşayamıyorum bu şehirde

neyi ne kadar yaşadığımı da bilmiyorum ya

nefes almak yaşamaksa

son nefesimi veriyorum

mavzer ateşine tutarken

HÜZÜN ORDUSU...