Hüzün Seyri
''Hava karardı delice yağmur boşalıyor gökyüzünden
Ve camdan süzülen damlaların hali de belki hüzünden''...
Hüzün seyridir içimde efkarın dışarı bakışları
Gömdüm seninle ilk tanıştığımız acılı kara kışları
Gözüm kapandı,gözlerindeki ışık ebedi sönünce
Açılırdı belki yeniden canlanıp hayata dönünce
Bir hüzün seyridir şimdi gözlerimdeki sislenen hasret
Sen gidince içimi tamamen kapladı umutsuz kasvet
Doldurmuyor yerini ne bir başkası ne başka mutluluk
Derin bir çağlayana akıyor içimdeki sulu musluk
Gezdiğim bu İstanbul şehrinde senin güzel eserlerin
Dokunduğum mimarisinde sinmiş akan ecel terlerin
Sen bilgin,sen yol gösterici sen iyiye hep teşvik eden
Senin yokluğun büyük kayıptır çoktur bunu idrak eden
Kim bilir ben de,ne yazık bunun biraz geç farkına vardım
Kim bilir belki de seni hak etmeyen vefasız bir yardım
Taze söğüt dalıydım uyanırdım dizinde seherleri
Aşkınla yeşertirdim etrafımızdaki çorak yerleri
Şimdi mezarında kuru otları yolmaya yoktur ki yüzüm
Karanlığın dehlizlerindeyim efsunludur gündüzüm
Eskimek istiyorum artık Kanlıca'nın şu bayırında
Güneşsiz ve susuz yas doludur Beykoz çayırı da..
Lacivert ayazlarda akıp gider, Boğaz içi vapuru
Kurak derelerinde çatlar hep kurbağaların kamburu
Bir İstanbul masalı gibi bir varmış bir yokmuş aşkımız
Mutluluğa doğru gidecekken,yanlış döndü şu çarkımız
Dinlediğim şarkılarda,okuduğum şiirlerde vuslat
Kavuşmak yalanmış ölümmüş fani dünyada tek hakikat
Poyrazca eserim Karadeniz'in hırçın dalgalarında
Gönül emanet kaldı Palandöken'in karlı dağlarında
Sen öldün ben göğsümün kafesinde daraldım esir kaldım
Açık hücrede volta atarak eşkıya dünyaya daldım
Bir hüzün seyrindeyim bozmayın sakın dostlar hiç keyfimi
Zevkten dört köşe olan kaderimle yudumlarken kahvemi.....