Hüzündü Şırası Sevginin

Tükürdü adımlarımı taşlı caddeler

sendin

bendim

dibine kadar aşktı

hayatımızın son baharıydı

nem şahit yakamozdu parıltısı

aşk tazeydi üzerindeydi tüten acısı

gitmekti dönüm noktası

bir derece hayretti kapıda bekleşen

dil acımasızca katleden aşığı

Son toprağın içine düşen tohum

geceydi

sabahtı yalnızlıktı içimde sızısı

aşk sen

hüzündü şırası sevginin asıl adı

dün bakıp arkamdan seslenenimdi

şimdi eldi

döngüsüne dönmüştü güneş

tutuktu ay balkonumda

demir parmaklıklar tutun bakımsız zamanı

baş kaldırılmış köşelerde baskın

Neydi

kimdi

kimsesizliği düştü düşüp de yürekte kalan

bir dudağın ucundan kaçan sözcüktü

git diyenin acısınca kavrulan

bir kurşundu

vızıldayıp alnın ortasında son durağını bulan

iklim kıştı artık parmaklıkların arkasından bakan