Hüzünlü Kalpler Senfonisi

Velasco!

Bu batan akşam güneşi değil

Mabedinde kurulu boz yılan!

Kadehlerin kırık ucundan sızan

Şaraplar kadar

- Mübah! ?

Hadi tutuşturalım saman kâğıtlarını

Gemiler yapamasın soysuzlar

Kaçmak için en yakın yer

Yürek zindanların...

/ Küflü taş kokusu...

Loş bir ışık

Ve aşk; siyah maskeli! /

Parmaklarının ucunda yürü

Velasco!

İçinde kırbaçlanan mahkûmlar uyanmasın

Sakın!

/ Aşktandır hepsi

Ya da aşksızlıktan... /

-Ne fark eder?

Nasıl olsa güneş batmak için var!-

Ama bu gördüğün mücevher..

Akşamdan kalma değildir

Sönüşünün nedeni...

Kim bilir

Belki havasızlıktan solmuştur

Sevdanın rengi!

Açma kapıları

Bırak pencereden sızan oksijen

Yaksın nikotinli ciğerleri

Sadece biraz şarap

Günbatımı delirmek için

Kızıllığa!

-Ama güneş yine doğar değil mi?-

Kal Velasco!

Şefkatinle kundakla

İçinin doğmamış çocuklarını...

Bu mevsim çürütür insanı

Aldırma

Sararmış yaprakların merhameti hep kandırır insanı!

Yağmuru bekle sen

Ve yine güneş ardından

Sofrana bereketi düşsün renk cümbüşünün

Gökkuşağı alınca gökte yerini!

Yine de sal içinden kölelerini

Arın aşktan ve ihanetlerden...

Sev Velasco!

İçinde açılan koca boşlukla

Güneşi ve gökyüzünü

Evlat edin sen!

-Güneş yarın yine doğacak nasıl olsa!-