Hüzünlü Perdesi Kapanırken Umutlarımın

onurla taşıdım bu aşkı sırtımda

gönlüm hicran,gözlerim kan ağlasa da

şimdi yüreğimin tam ortasından

bir ayrılık geçiyor

kuzey ucu soğuk

güney tarafı yakan

ve ellerim kopuk

artık yıldızlar toplamıyor

sıçramış dört bir tarafa

acuze anılarım

bertaraf bir kıyıda

denizlerin köpükleri

kirli yüzümü

hoyratça yalamakta

yılgın bir mülteciyim

bu zavallı hayat kampında

kasırganın izleri,fokurduyor,kızıl ateşlerde

ve ben hala demlenip,pişmekteyim

dinginleşiyorum

ve büyüyorum

karların,çığların saldırısında

sulu sepken,aktım

çamur,toprak ne varsa

el salladım uzaktan

içimde sakladığım

ürkek,korkak

çekingen

bütün kumrulara

tutkulara

şimdi gündüz

,güneşin hüzünlü bakışlarıyla bakmakta

ve yaşama dair,ne varsa

benim umutlarım da

perdesini usulca,yüzüme kapatmakta