Huzur Evi Meleği

Solmaya yüz tutmuş manolyalardık

Sen bize değmeden önce

Babası eve dönmeyen çocuklar gibi

Toprağı sulanmayan çiçekler misali

Küsmüştük

Sen bize değmeden önce

Yaslıydık, yaşlı olmamızın yanında

Perdelerimiz örtük, düşlerimiz yırtıktı

Yarım akıllı, pasaklı ve huzursuzduk

Bu huzur evinde

Sen bize değmeden önce

Ne zaman ki bize insan olduğumuzu hatırlattın

Biz de sevmeyi hatırladık sayende

İnanmayı her şeye rağmen

Gülmeyi ağız dolusu

Dayak yemeden uyuyabilmeyi

Korkmadan yaşamayı yani

Tekrar öğrendik

Şimdi kızmalı mı bilmiyorum Tanrıya

Seni bize geç gönderdi diye

Bu kadar zulmü yaşamak şart mıydı yani

Çekirdeği bile özlemiştik

Bahçede gezinmeyi de

İnsan olmayı unutmuştuk kısacası

Sen bize değmeden önce

03.09.09