İbret

Cümlelere döküldü bütün hüzünler

Ağlamaklı oldu yine o gülen gözler

Her kelimede her cümlede sen oldan bile

Bu yüreğim sana nefretini besler

Yüreği beş para etmez insanları gördüm

Onların arasına seni de kattığım için üzgünüm

Saçlarıma yağan karlarla gececek bu ömrüm

Ama olsun ibret veriyor bana dünüm ve bugünüm