İçerde Bir Adam

​“Muhsin Yazıcıoğlu’nun aziz hatırasına”

​“Kış, yalnız üşüyorsan kıştır,” dedi

Dışarıda birisi;

Günlerden cumartesi...

O vakit bir kar tanesi düşeydi saçlarıma,

Saçlarımdan ırmaklara karışacaktı;

Karışacaktı okyanuslara.

Yağmur öncelerine zapt olunacaktım;

Gözlerden akana gem vuracaktım seni.

Ve ekmeği sıcakken tüketen ben değildim;

Duman ve is içime işlemişti

Fabrika bacalarında,

Günlük yevmiye krallığında.

​O vakit ki gençlik:

Çevgenimin ucundan doğardı yerde filiz,

Dağlar duyardı yüreğimde patlayan sesi

And olsun sonunda şiirlerimin;

Bulutlar ağlardı,

Saçlarıma yıldızlar yağardı.

​Rüzgârlara sindirerek nefesimi,

Hevesimi hep başka baharlara

Tehrederek yaşadım.

Erdim bu yaşa;

Neydi o alnıma cezalar çaktıran?

Her seher vakti eza oldu,

Bana baldıranlar tattıran!

​Cellâdı bendim oysa tükenmeyen gecelerin;

Yazdım; denizler kadar hırçın,

Volkan gibi ölümcül,

Caddeler kadar canhıraş kelimeleri...

Tükenmeyen kalemi tüketen de bendim;

Bendim her bahar akşamı

Gözlerime yağmurları berkiten.

​Çapraşık bir şehrin

En onulmaz yarasıydı benim aşklarım.

Korkularım mazot kokusuyla başlardı;

Gün doğumlarında benim

Kaygım: kavgamdı düşlere sığmayan,

Bir türlü son bulmayan;

Arayan, aranan kaygım!

​Sürükledi beni hep diyardan diyara.

Belki hep söylenecek sözüm vardı,

Hiç bitmedi...

Şiirlerle kanatan bendim söyleneni,

Öykülerle coşturan;

Sevincimi bulandıran hayat serüveni...

​Üsküdar’da ağlardı vapurlar,

Bazen martı olmak istedim;

Çok bekledim usum uçmadan uçabilmeyi,

Kanatlarımı karın tokluğuna heba etmeyi.

Ve kaçtı son tren,

Yandı Haydarpaşa;

Ve yine dumandı içime işleyen.

​Kaygım: volkandı patlayan,

Çağcıl acıların en çerçevesizi.

Öldürmese bile hançer,

Biliyorduk; kalırdı izi.

Derken kaybettik üstüne

O “Koca Reis”i!

​“Üşüyorum,” dedi içerde birisi;

Günlerden çarşamba...

O vakit yüreğime bulaştı

Bütün yanmaların isi.

Ve o gün anladım:

Kış, yalnız ölüyorsan kıştır.

Ayazı üşüten ölümdür;

Kaygım, bana artık zulümdür…