İçeride Kimse Var mı

alacakaranlığında başlar itirazlar

ben çorak topraklarla sulanmış

tel örgülerle çevrili

önceki asırda unutulmuş bir köyün

öksüz çocuğuyum

sen daha adımı öğrenmeden gidiverdin

yüksek kayalıkların bitimindeki kumsala

benim çatlamış dudaklarımdan atıverdin

kendini serin sulara

kapılarını yumrukladığım

içeride kimse var mı diye haykırdığım

bu köy evinin üzüm serili avlusuna

biriketlerle çevrili duvarından bakıyorum dünyaya

açık kahve bir tonda

black_1