İçimde Benden Bir Şehir

Zaman aksatıyor kendiyle mırıldanan mutlulukları

Kırık tebessümler saçılıyor,derin sessiz boşluklara

Kimsenin bilmediği,sakin molalarda yitiriyorum sukuneti

Yakamoz ışığında

Nefesimi sarmalıyor mistik ve bu yalnız kent

Çalınmamış kapıları aralıyorum

Hayatı dokunaklı kılan,veda mektuplarına sığdıran tekil şahıslar gibi

Tanıdık geliyor kimsesiz boş kamelyalar

Rüzgar arkama gizlenip,çalıyor huzur sokağımın adresini

Üşüyor ayaklarıma düşen güneş

Gökyüzü karışıyor gölge adımlarıma

Bir o kadar anlamsız haliyet-i ruhiyem

Ben yalın tariflerin bile kördüğüm olduğu yokuşlarda tükeniyorum

Köşe başında eskimiş,atılmış bir eşya gibi

Üzerimde kıvranıyor geçmişin tozları

Bir bir kırışıyor,yüzümde buruşan azami mesafeler

Ve yaklaşıyor kara mizah,acıtmak için canımı

Son buluyor,yakınan siteme sığdırılmış demlerim

Bu kentte katlıyorum

Ütopyadan yazdığım sözcükleri,cebimde saklayıp

Monologlara serpişiyor,çelimsiz gitme hevesim

İronik kalabalıklarıda alıp yanıma

Yok oluyorum uzayan satırlarımda