İçimde Kalan Zaman

***

Bir sabahın ışığında
Sessizce açılır içimde eski kapılar
Bir çocuk geçer avuçlarıma değmeden
Adı hatıra, yüzü yarım kalmış bahar

Rüzgâr saçlarımı değil yılları savurur
Her telinde başka bir hikâye gizlidir
Bir çay buharında yükselir özlem
Bir kuş kanadında gider geri

Gözlerim uzaklara değil içime bakar
Orada hâlâ kardeṣimin sesi
Bir bayram sabahı gibi sıcak
Bir yokluk kadar derin ve sessiz hüzün

Ve ben..
Kelimelerden bir yuva kurarım kendime
Her harfi biraz eksik, biraz fazla
Ama her dizesi senden bir iz taşır
Çünkü bazı şiirler yazılmaz yaşanır

Ve bazı duygular
Bir gölge gibi yürür peşimden
Ne hızlanırım geçer, ne dursam kaybolur
İçimde büyüyen sessiz bir Deniz var
Dalgaları kıyıya değil, kalbime vurur

Bir akşam iner usulca omuzlarıma
Gün yorgun, ben biraz daha eskiyim
Penceremde solgun bir ay bekler
Adını bilmediğim geceler misafir odamda
Sorarsan hâlâ aynı yerdeyim

Biraz eksik, biraz yarım, biraz senliyim
Zaman geçer diyorlar, geçiyor belki
Ama bazı anlar hep şimdi
Bir fincan kahvede kalır hatıralar
Telvesinde yüzün, kokusunda sesin

Ne kadar unutmaya kalksam da
Bir yanım hep seni seçer gizliden gizliye
Ve ben..
Yine kelimelere sığınırım
Kırık dökük cümlelerle konuşurum hayatla
Çünkü en çok Ìnsan
Sustuğu yerde anlatır kendini
Kederini kendine


Bir yerde asılı kalmışım sanki arada
Dokunurum yüzüme, zaman akar sessiz
Her çizgi bir hikâye, her iz bir hatıra
Ne tamamen dünümdür ne bugüne ait

Bir aynaya bakarım tanıdık ama uzak bana
Gözlerimde yılların ince çizgisi
Bazı dualar yolda kaldı, yarım artık
Bazı hayaller çoktan solup gitti


sevay