İçimde Kopan Fırtına

İçimde bir fırtına kopuyor,

Eski anılar aklımda.

Nerelerde dolaşırım,

Aklım değil başımda.

Kaptırdım kendimi maziye,

Dökülen yaşlar gözümde.

Gurbet yolculuğunda,

Gözüme çarpan iki küçücük çocuk...

Boyunlar bükük,

Ağlaşıyorlar,

İki taze mezarın

Başında...

Küçük oğlandan biraz büyük

Kız çocuğu,

Elinde bir cüz;

İnler gibi okuyor...

Toprağı taze iki mezar,

Ana-baba olsa gerek.

Yüreğimden dilime

İki kelime çıktı:

“Yetim kaldılar, demek.”

Nedeni bilinmez bu dünya hayatı,

Hüznüme hüzün katar.

Nerden geldi aklıma?

Gurbet, hüzün, öksüz, yetim ve sıla...

Ne ettim ne etmedin diye kara kara düşündürür,

Ama ne fayda eder ki ömür bitmiştir bir nefeste