İçimdeki Alev Sönerse...

Biliyor musun?

Kendime yalan söyledim senden sonra

Bir gün ayrılık çalarsa

Senin

Kalbini

Mumları hatırla...

Ürkek yanan alevleri

Söndürmeye yeltenen esintileri

Sesimin sesine dokunarak

-beni anla Anka -

Nefesimin söndüğü tapınak

Önemlimiydi dini

Bilinmeyen türbelerin suskunluğunda

Sevgiyle

Ölümüne

Mesken kurup borç sayan

İnanmadıktan sonra...

O felsefenin inanışına

Kaç mum erir mühür bassa

Karabasanların keşfinde

Karanlık sayfalarına

Eldivan pençe yanmışlar...

Bin kez ölmüş

Kanatlanan ateş

-yokların üstüne-

Tüten duman

Dağlanmış

Küllerinde boğulan

Kıvılcımlar saçar

Sarı gölge kurulur

-duvar basan kalıntı-

Boşluklara süzülür

Geçer zaman içine işler

Doğar -Anka-

İşte hep böyle parçalanır gider...

Alevine saplanır acı

Onunla soğuk

Odaları dolaşan dumanda hüzün

Sönmemesi için başlarsın

Hatıralarını yakmaya

Esmer bakışlarında

Resimler güler avuçlarına

- Sarıyer'de omuz üstünden

arkaya bakmalarla -

Bir balkon olursun

Bir cam

Bir saksı

Bir cumba

Olmayan renklere karışır aklın

Olanlarını da zaten anlamazsın

Yaslanır boyasız taşlara alın

Yağmurlar toplanır

Dumandan bulutlara

Yalnızlığın takılır kollarına

Başlar senle sin şehrini dolaşmaya

Ben unuttum desem de

-yalan-

Yerin dolmuyor boşluklara

Anka artık doğmak istemez yaşananlara