İçimdeki Ben

Sabahın kör karanlığında kalmış duygularım,

Karanlığa yazılmış birer yıldız sekmeleri.

Ve günle siliniyorlar birden bire, yıldızların güneşe mahkumiyetleri gibi.

Ve ben gece anılarıma uzanıyorum nafile.

O kadar uzaklar ki;

Ulaşılmaz olduğunu,

Fark ediyor parmaklarım, boynunu büküyor öksüz duygularla.

İçimdeki ben, beni dirsekliyor durmadan.

Oysa ben hala 'ben' olmak zorundalıkların ondalık hesaplarındayım.

Şimdi; içimdeki sığmayacak diye,

Bir sürü zincir yaptırıyorum mintanıma.

Kızlık kemerleri diktiriyorum,

Kalbimin en yakın noktasına.

Zindanlarıma duvarlar örüyorum,

Zehirler sürüyorum dudaklarına sus payı.

Yoksa-yoksa-yoksa bir gün, ben çıkacak içimden,

Çok, ama çok korkuyorum...

Ve ağırlaştırılmış müebbette mahkum ediyorum ben' i