İçimdeki Mevsim
Dört mevsimi yürekte yaşar insan
Yoksa sadece adı mevsimdir inan
Bazen sonbahar gibi
Dökülür yaprak yaprak
Gâh yağmura karışır ağıtlar
Gâh fırtınayla tozar
Son belli zaten kara toprak
Bazen minik bir umutla
Tomurcuğa demlenir insan
Gelecek mevsimi bekler kalbinde bir heyecan
Demet demet gül açar o an
Ya da ani bir boran
Kıyametin olur dünyan
Gül gibi geldiysek bir tutam topraktan
Aşısı da verilmeli insana damardan
Yağlı boya resim tuvalidir insan
Bir tatlı söz ulaşana kadar
Göz alışıncaya
Köz tutuşuncaya
Yanmak kül oluncaya
Aşk ise fırçasını yiyene kadar
Tuval senin elinde
Boya istediğin renge
Bazen şiir olur aşk
Erbabına müptelaysa eğer
Anlatmaya yetmez
Ne ses ne de nefes
Avaz avaz harflere
Dizelere dökülür o değer
Haydi şair
Gurbetini bitir
Kalbime mühür
Hiç bir şairin yazmadığı şiir
Ezberleri bozda gel
Yüreğim seni yazmak okumak ister
Sen şiirlerinle ört üstümü
Bende dikeyim büstünü
Kalem kalbe kebir
Muhataplar muhabir
Bir şiir ki saplar heceleri mıh gibi gelir
Kır/atı olmadığından belki
Kadının kıratını ölçemez hiç bir muhbir
Zülfiyare dokunur
Kalbine kazılsada kabir
Boşver!
Zaten biraz günahkardır
her şair...
Demet