İçimdeki Trenler (Yitirilmiş Kadınların Anısına)

bir tren garında başladı hikayem/iz

ilk vagonda oğulu gördüm

damarlarımdan can hıraş

geceyi doğurdum

sabahı emzirdim sütümle

memelerim acıdı

memelerim acıdı

kederden...

*

son vagonda

gölgemi gördüm

biraz yorgun

baktım/suretimi gördüm

öldüm/gölgeme döndüm

isyan gördüm gözlerimde

alabildiğine sevda yüklü kamburum

yaralı çocukluğum

toz duman gençliğim

keserle çivi seslerinde yitik ömrüm

uzağımda bir kadın gördüm

saçları kızıldan siyaha dönmüş

akbabalar her zerresinden

parça koparırken

hala yaşıyor....

inat tümcesine

bir ömrü sığdırdığını gördüm

bilmedik kumaşlarla

bedenini örttüğünü gördüm..

kıvılcımlarla kor yüreğini

avuçlarına aldığında

tren garı susuyordu geceye...

*

ara vagonlarda karışık

insan kalabalığı

kurşunlanmış balkonlar gördüm

silahlarına susturucu takılmamış

erkekler mezarlığında

kalbi boş/bedeni erk

gözleri bir öküzün

bakışları kadar bile

güzel olmayan

yaktıkları cehennemin

küllerini taşımayan

ödlek kaçışlarını gördüm

düştükleri bozkırda

yeşermeden öldüklerini gördüm...

yanlarında

zamanında ucuza alınmış

Belediye nikahıyla onanmış

yemek kokan

yağ sarkan bedenleri

küflenmeye terk edilmiş

kadınlar gördüm

anne kadınlar

terzi kadınlar

ahçı kadınlar

gözleri savruk tarlalara bakan

dayaktan tecavüzden

çürümüş kadınlar gördüm

evliliğin kutsallığını

kirleriyle kutsadıklarını gördüm

adamlar

genç bedenlere yürüdüler

hırpalamak için

ucuz fahişe gecelerinde

sınamalıydılar katil suçlarını

ihaneti lügatlarından çıkardılar

çünkü/hayvandık gelişmeden /önce....

babalar gördüm

ezilmişliklerini

kızlarının bedeninde sınayan

ellerinin izlerini gördüm

dışı beyaz içi mor

baldırlarını saklarken çocuklar

köhne yüreklerinde

kayıp aşklarına

sela verdiklerini gördüm

kırılmış sevdalarını gördüm

göz sularında

bakir bedenlerini gördüm

doktor mühürüyle damgalanmış

anneler gördüm

biraz çocuk

biraz büyük

yaşama sevincine

bir tutam koca

bir tutam evlat

olmaz bir yaşamak

sıkıştırmış

sıkışmış

kızının bedeniyle

hayata silahlanması arasında

anlayamadığı serzenişlerini

sığlıklarını tutukladıklarını gördüm...

bukalemunlar gördüm

saçlarınızı ılık okşarken

mezar kazanı gördüm

üç kuruşa onur

beş kuruşa

ibriğe koyduğu

çayı yudumlayan

bağdaş kurulmuş

leş sedirler gördüm...

algıları açılmadan

kapanmış zavallılar

kurşunlanmış genç kız cesetleri gördüm

aşka ! midem bulandı

(bazen mor pembe çiçekler gördüm)

mekanı kirli

içi temiz

aşklar gördüm

yıkamadığı elleriyle

ekmek koparan

koltuğunun altında

bir kutu peynir barındıran

dünyaya meydan okuyan

mutlu insanlar gördüm

*

beni gördüm

gözlerimde inat

yüreğimde siyah

çiçeklerim solmadan

trenin penceresinden

gün batımına doğarken gördüm

aynaya iz saldım

kustum yüzümde ki hüzünden

yaşama haklarıma dayanmış

nefeslerden soludum..

kılıç çektim

kınından

kendimi vurdum

en bildiğim ölümden.....

gökdelenler gördüm

yerküreye el sallarken

yediveren güllerim oldu

adıma yazılan şiirlerim oldu

mutluluğa çeyrek kala

akrebim sus/tu

yelkovanım pas/tı

gözlerinden zeytin dalları geçen

bir kadın gördüm

aşkı gördüm

unutmayı gördüm..

ellerimde açan

baharları gördüm

beşinci mevsimi çizdim

kara kaplı defterlere

güllerim soldu....

dokunmadığım bedenlerin

gölgesinde

öl/düm

uzaklıklardan yakınlık

mesafelerden asırlar ördüm

gözlerime hançer yarası

ellerime kardelen çizdim

4.Mayıs.2011...ANKARA