İçimden Geçerken

İçimden geçerken kanatıyorsun gözlerimi

güzelliğinin gölgesi öldürüyor güneşi

ne dilim acıtır adını

ne dudaklarım nefesine yapışır

gel

düşünmeden ölümü

bir sonbahar sabahında

kıralaşan vücudunla üşüt canımı

hadi

hesapsızca harca beni

karanlığın gözlerini kör et

mezarıma yaslanan evsiz gibi çal kapımı

toprağımın kokusuna karış

arasıra da olsa kes uzayan saçlarımı

içimden geçerken kanatıyorsun gözlerimi

ağlamak değil niyetim

yağmurun gülen gözleri onlar

sızlanmak değil derdim

çölün ortasında yalnız uyuyan serinliğin rüyalarıyım

beklemek hiç değil

hiç olmassa Azrailinin canı olayım

bir ömür boyu kaçsanda benden

önce ayaklarından sonra da kalbinden gireyim

sanmaki üşümez fırtınalar

ateşte bir gün yanar sudan damlaya

kor olur gecelerim

seninle yandığım sabahların bağrında

neyim fazlaysa canıma

çekip alıyorsun yanına

işte ben hep ben yanında,

sensiz yanımla

işte bak,

dünya dönüyor parmak aralarında

kirin olayım bembeyaz dokunuşlarında

irin olayım yaralarında

idamının son dakikasında aklına gelen hayat olayım

damarlarında akan sana susamış kan

boynuna dolanan ipin çürük dişi olayım

ve öylece önünde duran cellatın sevdası kalayım

içimden geçerken kanatıyorsun gözlerimi

batırıyorsun sana yüzen gemileri

unutuyorsun sana demirleyen bu serseriyi...