İçime Çektiğim Her Nefes

Hani o anı hatırlar mısın?

Bu kalın köhne ellerle tutmuştum seni,

O nazik teninde tattım yumşaklığı,

O pamuk dudaklarımdan aldım,

Yasak elmanın ilk ısırığını,

Efil efil tüttün gözlerimde,

Buram buram çektim kokunu.

Düşünmedim hiç biteceğini,

Bu masum busenin hazin sonunu.

Nerden tuttuysam o gün elini,

Hala kokun var parmaklarımda.

Burnumda o miskin anımsanır,

Her açan gonca yapraklarında.

Bir nefes daha çektim senden,

Bir adım daha yaklaştım sensizliğe,

Biliyorsun sevmesem aldırmam,

Bana yapılan bu densizliğe.

Utanma benden,

Bir kalemsin sen benim için,

Sadece benim için yanan bir kalem,

Bak yine kızardı yanakların,

Bırakmam, ellerimdesin korkma,

Sen içime çektiğim nefes gibisin,

Gönlüme dolmaya devam et durma.

Fırtına yaklaşıyor çekilelim kuytuya,

Ne oldu nen var? Yüzün soldu sanki?

Kül gibi oldu benzin, eridin sanki!

Dudaklarımda kaldı buruk bi acı,

Titriyor ellerim bırakmam seni,

Yandı o dudaklar bitirdin beni,

Doldu ciğerlerim dumanlı nefes,

Kemiklerim değil sanki bi kafes,

Tiryakinim senin bırakmam seni,

Yan yeni bir tane daha,

Isıt içimi bu buğulu gecede,

Adını söylerken dahi,

Kaybediyorum kendimi daha ilk hecede,

Yan yeni bir tane daha,

Doldur içimi zehrinle doldur,

Seninle birlikte bende biterken,

Benim layık olduğum işte bu sondur!!!

(Bozbey)