İçimin Canı

ne

zaman

örgülense,

örgütlense adın

kehribar dilim tüneğine

tüm tümceler çıkmaz oluyor

soyunuyor bir bir kelimeler çıplaklığında

açıyor hafızamda zakkum. sus’um sus’una pus

ne

zaman

avlulansa

kala kalmışlığına

voltalansa adımlarım

heybesiz bir hoş ça kal daha

çürüyor hoş’luğunda heybetsizliğine

diz çöküyor g/izine şehir. iklim tenime gül ayazı

hiç

bir gece

değildir masum

hiç bir hece de bakir

asın şimdi beni harflerimden

seyiren gecem, gün. güneşimden

asın yaralarımı asın öptüğünüz yerlerden

yazamadı hiç bir şiir gidişin kadar gelişini zaten

ah

rosa

içimin canı,

canımın cancağazı

bu sana kaçıncı yanışım

tasvirsizliğine kaçıncı aldanışım

gül batımına, içim de içime çekildikçe

öyle çekiyor ki seni canım al git artık al sensizliği...