İçimin Gerçekleri

İçimin gerçekleri

Başkalarından alıntılanmış gibi tırnak aralarında kanıyor

‘Bana ait’ diye bir şey yok

Ve sırf bu yüzden

Vazgeçmişliklerim oldukça kutsal

Ki zaten böyle de buyurmuştu koca Tanrılar

Suskunum her şeye

Konuşarak gireceğim günahlardan uzak durmalıyım

Çünkü suskunluk

Tanrılardan bana sunulan en büyük hediye

Ki böyle de yazmıştı o koca Tanrılar kutsal metinlerine

Hedefe odaklandım

Ruhumdaki en ufak kımıltıya tahammülüm yok

Suskunluğumu bozan her şeyin ve herkesin nefesini söküp alasım var içinden

Ortaya çıkabilecek acabalara izin veremem

Her şey koca bir yalandan ibaret olduğunu haykıracakmış gibi

Korkuyorum çünkü karanlığın bana fısıldayacağı şüphelerden

Yüzyıllık bir laneti taşıyor gibiyim omuzlarımda

Ölümle vazgeçmişliğin arasında cesaretimin yitişini izliyorum

Bazen çok kısacık bir bazen

Sıyrılıp içimden isyan ederken hayal ediyorum kendimi

Ama kısa sürüyor bu rüya

Endişeler içimde bir yanardağ gibi patlıyor

Ya düşersem gözden

Ya yuvarlanırsam o dipsiz karanlığa diyorum

O zaman ne olacak halim

Ebedi bir cehennem mi bekleyecek beni

Kokuşmuş sütleriyle sarkık ve çürümüş memeler mi emzirecek yoksa

Karanlık düşlerimde yeşeren ölümcül kederimi

Bir hıçkırık gibi gereksiz ve sinir bozucu olacak belki de varlığım

Kovalamaya bile gerek kalmayacak hatta cesedimin üzerinde dans eden leş sineklerini

Düşünüyorum da

Sonunda hiçbir şey kazanamayacak olan birine

Böyle bir sonu hak etmek oldukça acı olmalı

Neyseki o kutsal metinlerde böyle şeyleri düşünmek de yasaklanmıştı

Ne durağanım ne de yürüyorum

Yolumun kalanı ne kadar onu da bilmiyorum

Tut ki kırk günün kırkbin gecelik azabından sonraydı ilk vazgeçişim

Yeni bir güne çıkmaya da karnım toktu

Gırtlağa kadar tıka basa kederle dolmuştum

Aslında

İçimdeki

Her şeyi

Kusasım vardı

Ama susmalıydım

Konuşmak ciğerime sürülen kordan bir demir

Tek bir kelime edersem beni de lanetiyle dağlayacak biliyorum

Kemiklerime kazınmış bu yenilgi kimin

Neden ve niçin böyle bir bezginlik ile donatıldım anlamıyorum

Tüm bunlar bir avuç saçmalık olsa da

Yine de korkularımla bir türlü yüzleşemiyorum

Aksine yenilgimi sahiplenip

Tüm gitmeleri kendime yasaklıyorum

Ah aciz benliğim

Ah korkularıma yenik düşen arzularım

Lanet olsun hepinize

Bir adım dahi atmayan bu ayaklarıma da lanet olsun

Ödül ne olacak ki tüm bunların sonunda

Ne kalacak ki tüm gidenlerden sonra ellerimde

Yaşamak için değil miydi bunca vazgeçiş

Madem yaşamak buysa

Neden bağcıklarımda mezarlık çiçekleri açıyor

Ve bedenim

Daha kurumamış bedenime böcekler yuva yapıyor anlamıyorum

Oysaki

Sadece susmuştum tanrım

Ki suskunluğum senden en büyük hediyeydi bana

Ve ölmek

Ölmek böyle değildi

En azından ölümü başka türlü anlatmıştı cesetler bana

Ah cesetler sizde mi yalancısınız yaşayanlar gibi

Toprağın yeri kat dibine batın desem neye yarar

Diliniz bile kalmamışken yalan söyleyecek

Anlaşılan sadece korkularınızı almamış Azrail sizden giderken

Belki de her şeyi ben yanlış anladım

Belki yaşamı değil korkularımı kucaklamalıydım

Ama artık çok geç kaldım aksini söylemek için

Çünkü

Bu kadar büyük bir yanılgıya düşmek

Elinde vazgeçtiklerinden başka hiçbir şeyi olmayanın geçemeyeceği tek çizgi biliyorum