İçimizden Birinin Kokusu

Bir cümle ile başlayan birçok yolculuk yarım kalıyor

Gece özlemlerinde aranıyor en hüzünlü ruh halleri

Ki dolmuyor içi aşk çığlıklarının

Hep bir yalnızlık ıslığı uğurluyor yankılarımızı

Yankılarımız kanıyor bir tutam şiirde

Bahara eksik öpüyoruz pencere önü anlarımızı

Parmak izlerimiz düşüyor gökyüzüne

Çok uzaktan dinliyoruz toprağın kokusunu

Gözyaşı kokuyor

Dilsiz öyküler anlatılırken susmalarımıza

Olmuyor

Ya güneş eksik

Ya da ay eksik kalıyor

Bir manzaranın okyanusa açılan donukluğunda

Oysa ki tutsaklık bir zamanlar özgürdü

Benzeşik düzeninde hayatın

İçi kanayan bir rüzgârla dost esiyor

Dört duvar arasında zihin

Çentik hesabıyla bekliyor cümlesini

Başkasına ait bir yolculuktan

Kendi yolculuğuna uğurlanacak paslı bir gemi misali

Aşk küfünden arınacak birçok kez

Mavisi eksik her kelime

Martılarından yoksun bir sayfada hayat bulacak

Yeni bir manzaranın olmayanı olmak pahasına

Yaşayacağız bu arayışı birçok kez

İçimizde her zaman bir aşk eksik

İçimizde her zaman bir hüzün fazla kalacak

Bize benzeyecek başkasının anlarının yansıması

Bize dönecek bıçağın en keskin ve sivri tarafı

Birçok kez bir cinayetin okuyanı

Tanığı ve yaşayanı olarak bırakılacağız yolculuklarımıza

Her yeni cümleye başlık atılacak

İçimizden birinin kokusu diye

İçimizden biri daha eksilecek içimiz kadar sessizleşerek ...