İçimizin Karanlığında Asılı Kalır

Kimliğinde yozlaşmayı taşıyan

Aidiyetler içinde

Mutlu ve korunmuş

Zamanı içerek izlerken

Şu ya da bu etiketlerden

Yırta yaka birey olmaya çalışır !

Bölünmeler kimi düzlemlerde

Birer cezaevi olduğunu anımsatır

Aşılması güç birer sınır

Dağıtıp yeniden kurmayı yakıştırır !

Nitekim,aşk yine oyununu kurup

Pençelerinde taşırken düşürmekten korkar

Yitenin,sözü edilmeyenin

Huysuz atlar gibi

Üstüne ne varsa çullamaya çalışır !

Tedirgin bir kuş gibi

Kendini çarptığı her yerde

Temel doğruların değişikliğini

Yaşamak zorunda bırakır

Tapılacak şeylerin büyütülmesi?..

Hatalarımızın ise ''küçültürüz'' diyerek

Daha dar daha özel çerçeveye alırız

O mutsuz kalbimizin çerçevesine...

İşte konumuna tanıklık eden bu beden

Belleğinin yarısı silinmiş anılar

Başlarken korkusu gürültüye sabahın

İçimizin karanlığında asılı kalır !..