İçrek Söyleşi

Oku dedi tanrı oku ve öğren

Olmak ve olmamak senin elinde

Aldıkların kadar verebilirsen

Daha ne istersin şu yeryüzünde

Büyürsün katedip tüm yollarını

Hafızanda kalsın bu yüce emir

Karanlık bir kışa gömüp kahrını

Sonsuz vuslatının zamanı gelir

Böyle dedi bana gece ihtiyar

Rüyamda hayatı çözememişken

Ne kadar gezsem de ben diyar diyar

Dönüp dolaştığım tuhaf bir eksen

Rüyamdaki sırrı sordum kendime

Dedim nedir ömrün muhasebesi

Ak sakallı dede düştü zihnime

Anımsattı bana o bilmeceyi

Bir bilmece ki bu gizi kendinde

Büyülü bir tılsım koca hengame

Çözenler eriyor buzul çöllerde

Yanmak kolay değil hem bile bile

Bu bir balad değil bir cağ yangını

Ateşin dansı var sonsuz boşlukta

Yok et düşünceni koyver kaygını

Ne kadar istersin düşsün payına?

Bohem bir zamanda geldim kendime

Kahıra kahırda koydum ben tacı

Akrep yılan çıyan dolmuş çevreme

Beynime örülen örümcek ağı

Maddenin sırrı ne, kimdir mucidi?

Elektron, nötron ve de proton

Atomlarda bitmez, dinmez senfoni

Kuarklarca bir yük, ölçülmeyen ton

Zamanın seyrine kim olur mani?

Mevsimlerdeki fark kimin eseri?

Güney yaşar iken sıcak günleri

Kim üşütür soğuklarda kuzeyi?

Çiçekte böcekte bir garip uyum

İhtiyacı yoktur bize doğanın

Bir şey anlatmalı bize bu durum

Kıymeti bilinsin tüm canlıların

Ayırdına vardım ben bu bilmenin

Esrik bir hayatta hüküm sürerken

Muazzam bir anda ulvi dengenin

Gerçekleri tek tek şekillenirken

Bir Vivaldi sesi kulaklarımda

Beynimin içinde garip şekiller

Sözcük sözcük imge parmaklarımda

Gözümün önünde sönük fikirler

Her fikir ruhumda bir yara açar

Bulamam bir çare çok arasam da

Ölmüş bir hastaya ilaç ne yazar

Aşk kırmızı şaraptır anılarımda

O şarabın dökülüşünü çizdim

Sabırlı kadının kirli tenine

Çağla gözlerinde gizemi sezdim

Aşk ne diye sordum kendi kendime

Sanatçı tanrının bir resmidir aşk

En sıcak renklerle çizdi kendinden

Acıyla karılan bir ara renk aşk

Sevgi fırçasının her darbesinden