İçsel 6

parmaklarımın üzerinde gezinmekte

ayrılığın sırnaşan öfkesi

incitemem

yarına açılan o kapıdan

tek başına geçme isteğinin izini

ve deviremem

daha dün oturduğun tabureyi

giderken sen

bir evin bahçesindeki çiçekleri

çiçekleri koklayan bir çocuğun

ismini de aldın yanına

dizlerimin üzerinde oynamakta

yalnızlığın çocuksu siniri

incitemem

başka bir yol yok dediğinde

inşa ettiğim köprülerin

bir bir kapıdan çekilişini

ve kalkıp aydınlatamam

kararttığın düşlerimi

giderken sen

'hoşca kal' ını burada unuttun

kaldığım ve baktığım yer

hoşluk değil

boşluk şimdi

ve söylemeyi unuttun

düşmeden nasıl geçilir o kapıdan şimdi