İçsiz

Tüm durgun suların

Susmaların sessizliğinde

Tüm çağlayanların

Ağlayanların sesinde

İnsan dediğin kahveden alâ

Köz üstünde semazen

Harlı ateşte taşan lav

Öyle gözlerini devirir gibi değil

Alacası toprağına işlemiş bir dağa

İçin için taşmak

Taşın çatlamasından alâ

Öyle içini dökmek gibi değil

Kağıtlara

Dostlara

Eğilen ağaçtan

Demirden

Kırılan daldan

Bıçak ucundan

Ve sırtında dünyayı taşıyanlardan

Tomurcuklanan sızı

Keskinleşen sancı

Ve çıban çıban doğan acı

Umudun allığını alan

Sevincin vergisini veren

Düzenin düzensizliğinde hep yenilen

Tüm kıyımların kıyılarında

Bakışını göğe devirmiş ürkek yüreklerin gözlerinden

Gözlerinizden hasretle öpsün bu rüzgarlar

Kıyı olmanın

Sınır olmanın

Dış olmanın adına