İftira

dinginliğime sızan ceberut sese irkiliyor göz yuvaları

telaşla sığınıyor çarpıntılara asudelik

korkuya kesmiş açılmıyor pencere

iftira örüyor duvarlara örümcek...

kaç kez adımlarım düştü pusu gediklerine

kanırtılan yaralara gün sürdüm güneşten

sessiz tümcelerde uyuttum acıyan dünleri

omzumla sözleşmeliydi iltica kırıklar../

yüksünmedim...

karanlık kapıdan kara yaftalar seyirtiyor

asılıyor en koyusu çivilerle can evine

kelepçeli vicdan/ruhun üzerinde bırakıyor çamurdan izleri

terkediyor mabedini insanlık/..iftiraya