İğneli Kasım Düşleri

Ummandan gelen

Sureti kazıdı

Beyninin derinlerine

Bir çırpıda

Düşünmedi

İnsanın kanayabileceğini

Çünkü

O

Hiç kanamamıştı

Tükürerek kustu

Uzaklı sevdaların yüzüne

Nasılsa

Umuttu

Sancısız güz

Ekim toprağında

Oysa

Zamanın çeperinde

Eskiyip

Tez

Tükendi

An'a

Mutlanan günleri

Alıp ham yanına

Kasım düşlerini

Göğün kararan göğsünde

Aç/tı

Gecenin gözlerini

Sinsiliğinin

Eğe kemiğinden törpüledi

Yalnızlığını

Sarsak kelimelerle

Yeniden

Uzattı sesini

Bilmediği

İklim yolcularına

Nefesinin

Soğuk rüzgârında

Üşüyüp

Kefensiz yatanların

Yanı başına devrildi kırgın yaşamlar

Ve

Uyanmadılar bir daha

Yabancı sabahların koynuna

Yol bitti