İhtar

(Balona rövaşata atan adama...)

An kemale erdiği vakit

Yürümek bir eyleme dönüşüyor

Yollar çoktan çoğul eki almış

Kafada bin türlü dert,

Cepte beş kuruş yok,

İflahın sökülmüş yalnızlıktan.

Tüm saldırılarına karşı hayatın

Hırıltılı bir refleks,

Bir karşı saldırı,

Son baş kaldırı.

Bütün gücünü omuzlarının ortasından alıp

Alaycı bir sevinçle

Diz kapağındaki çukura yayarak

Parmak uçlarındaki sızıda

Toplayaraktan

Kaburgaların kırılırcasına

Göğün ipini koparırcasına

Kalktığın o rövaşatadan sonra

Akla gelen ilk soru:

Bu da mı gol değil?

Küfür ki bir gölge, ağaçsız

Zaman ki bir balon

Apansız

Gülümsüyor delikten

Kanlara düştü kalen.

Ve yine ıskaladın

Tekrardan kalkacaksın

Tükürdüğün zeminden?

Ey buruk gülüşlerin yansısı.

Ey tabanlarımın dinmez sızısı.

Yeter dur ki bileyim azot soluduğumu

Vurun lan ki göreyim topraktan oldugumu

Yarım bıraktığımız bu son şarkı olsun.

Kifayetsiz döngüler

Ve neştersiz övgüler

İlham vermiyor artık.

Yolumun sadakası

Gözlerinden alçaldı,

Kurbanın olam çocuk

Yalvarmayı kes!

Bıktım sabaha kalkmaktan

Usandım ağlamaktan

Pes!