İhtiyar Adam

Gecenin karanlığında

İhtiyar bir adam

Yürüryor ağır ağır

Karşiki kaldırımdan.

Belliki üşümüş,

Kimbilir belkide hasta..

Yapayalnız belli,

Kimsesi de yok..

ona destek olan

Bastonundan başka..

Bazen önüne geçer

Gölgesi bazen arkasına..

Kim rehberlik edecekki zaten

Bu tek başına kalmış adama

Titrek sokak lambalarının da

Merhametli ışıkları olmasa..

Ne kadar sürecek bu yol,

Nereye kadar yolculuk.

Kimsede bilmez halini,

Bir allahtan başka..

Bakınca boyuna,endamına,

Tahmin edilir o eski hali

Kimbilir ne delikanlıydı,

O ne deli dolu yiğitti.

Lakin hain zaman

Vermemiş hiç aldıklarını..

Onu, şimdi bu haliyle

Böylece bırakıp ta gitti...

Belki onda da vardı evlatlar,

Ve onlardan olan torunlar

Bir ümit, bu yolun sonu

Onlardan birinin eviydi..

Anlaşılan; yoktu sahip çıkanı,

Yoksa bu halemi gelirdi.

Kara gece bitmişti,

Aydınladındı artık hava..

Bizim ihtiyar yorgundu ama.

Yürümekteydi hala..

Derken büyük bir bahçe..

Ve bir koca bina belirdi.

Gülümsedi ihtiyar,

Bu onun yaşadığı eviydi..

Burdaydı dostları,

En vefalı insanlar..

Kaybetsede yolunu,

Arayıp, bulur gelirdi..

Burası sevdiklerinin bıraktığı,

Ve onun tek sevdiği yer,

Sadece huzur bulduğu

Canı huzureviydi.