Iki Gözüm Anlıyor Musun?

Bir memurun cüzdanı gibiyim karşında olduğumda

Ay sonunu gibi sözümü tamamlayamadan susuyorum

Biliyorum sen yine süslü kelamlar içerisindesin

Etrafın kalabalık ve gürültülü ışık demetleriyle kaplı

Bense direk dibinde sana hayaller kurup kafamı eğiyorum

Öyle parlıyor ki gözlerin deniz orman karışıveriyor içinde

Gökkuşağı rengine sitem edip kayboluyor ufkumda

Yanına gelip gel desem, elin yüzümde ses bulur bilirim

Yoksul olan cebim değil, merhamettim olsaydı severdin beni

Ünlü bir ressamın fırçasında gibisin her dokunuşunda parlıyorsun

Her iz biraz daha değerli kılıyor seni biraz daha ulaşılmaz

Bir adım atmak var şimdi sana hayata yoksulluğuma inat bir adım

Eline varmak için gözlerinde yeniden dirilmek için

Ama bizi uzak kılan sana olan yolum değil ey vurdumduymaz

Gönlüme hançer olan şu delik deşik cebimin esareti

Bir gecekonduda sobanın soğuk tarafındayım ben

Küllerim bile üşür vaziyette titremelerim tenimde değil

Hani solgun bir resimde ikimiz olsak siyah ve beyaz

Yok, sevdiğim o da olmaz resimler bizi birleştirmez, farkımızı gösterir

Sen en iyisi benim olduğum bir dünyada benim hayallerimde ol

Vitrinlerden uzak, kalabalık olmayan köy meydanlarında olsam da

Seni görmek zor değil sevgimin sahibi, ömrümün sebebi

Dört mevsimi bahar eğleyen iki gözüm anlıyor musun?