İki Kirpik Arası Kutlu Veda

Gecenin ısırgan yankılarının

düş yapraklı sokağında

kaygılı ayazlar düşerken ensene

ben baharın tüm renklerini kabullendim

yeşili yarından çalarak

uzatmaları bindirirken sırtına

tehir edilmiş son mısralarda

gönül uğruna ödünümdü

gözlerimin elasında sen/im

dünden kaçak zamanları y/aşarken

tadı bozuk saatin kadranına takıldın

ellerini çekerken maziden

tutsaklığım eylülden yeni ayrılmışken

hislerimin sislerinde yankılandı

nedensiz arayışlarının uğultusu

/dağılmış gecelerimi henüz toplamışken

helal uykularımda

artık yaslanma bana/

benim her şeye yetecek tın ötesi

uyanmalarım var sarmallarımda

bulutların türküsüne eşlik eden

keyfimin kahyasına sazını çalan

iki kirpik arası kutlu bir veda

senden geriye kalan

uçuşuyorum

kelebek misali

dokunma bam telime

ah tutar dilim...