İki Mevsimlik Hayat

Mevsimlerim, senin mevsimlerine denk düşmeyebilir

Sendeki kış bende sonbahar

Bendeki bahar sende yaz olabilir

Beni üşüten soğuklar seni üşütmeyebilir

Hatta bu havalar bizi birbirimize düşman dahi edebilir!..

Ama, senin yazında üşüyorum diye de kınayamazsın beni

Çünkü sen bilemezsin ki, ben ne zaman üşürüm

Hangi mevsimde ne düşünürüm

Neler titretir içimi arkadaş!..

Kaç mevsim devrilmiş gözlerimin önünde

Kaç yaz akıp geçmiş ömrümün kıyısından

Kaç kara kış dondurarak yüreğimi, sevdamın kanatlarını kırmış

Uçmam engellenmiş

Hayatın her sillesinden, kaç parmak izi kalmış yüzümde

Güneş sıcağını neden esirgemiş benden

Sen bunları bilebilir misin arkadaş?

Yokluğu hiç tanımamışken

Düşlerimden, düşüncelerimden haberin olmamışken

Hüznümün gözyaşını hiç silmemişken

Nasıl yargılayabilirsin sen beni arkadaş?..

Evet ben çok üşüdüm doğru, üşüdüm

Yaprak döktüm ömrüm boyunca

Sonbahar oldum, yaz ortasında toprağı öptüm

Dört mevsimden bir güzü, bir de kışı tanıdım

Sence, benden esirgenen bu güzellikler

Hayatın koridorlarında sessizliğin dolaşması

Ve onun yanından koşarak geçen yalnızlık

Bir suç, bir günah değil mi bana sunulan

Ağır bir ceza yaşamı rendeleyen?..

Sendeki yaz, bende kış olmuşsa

Vakitsiz açmalarım gülüşlerimde solmuşsa

Ve erken çöküşlerim kaderimden olmuşsa

Sence mevsimler bana haksızlık etmiş sayılmaz mı

Şans ve mutluluk herkese doğru pay edilirken

Benim unutulmam bahtsızlığı göstermez mi?

Bu yüzden, bilmediklerin için susacaksın

Ne sen herkessin, ne de herkes sen

Bunu böyle bilirsen

Büyümüşsün demektir arkadaş!..

Ankara /12 Nisan 2015