Iki Satırarasındaki Kelebek...

hayatımı sorguladım iki satırda.

birinci satırda sen,

ikincisinde ben.

o iki satırarası işte,

beni kahreden..

hayatımın en kötü gününde

'sen bana hediye' sin demiştin.

aslında o gün,

benim doğumgünüm.

o zaman 'ben sana hediye'yim demiştin

gülmüştün.

bir öpücükle,

beni hayata döndürmüştün.

gözlerine bakınca

bir yıldız doğdu sanki.

ellerimi tutunca

dünyam durmuştu sanki .

inan bana birtanem

CAN'ım,

o gün yeniden doğmuştu sanki.

sen benim

vazgeçilmezimdin.

aklıma geldikçe gülümsediğim

gözümdeki tek inci.,

duyduğum en güzel ses

sessizliğimin sesi

sen benim

sevdiğim...

bu gün.

benim doğumgünüm.

bir kaderdi yaşanan.

aslında,

yaşanmayandı asıl dram.

beni bu güne,

yaralı

boynu bükük

korkak

yalnız

ulaştıran.

ayazınla savruldum geçen yıllarda.

üşüdüm ısınamadım sensiz yıllarda.

korktum, sığınamadım,gönlümü açamadım

o bir günün hayali,

geçen yıllarda..

sen,

sevdim dedin

aşkım dedin

canım dedin.

sen benim kelebeğimsin demiştin.

bir günlük ömürmüş bana biçtiğin..

o bir günü

yaşattın,yaşadım

gittin.

ve ben şimdi,

hala o iki satır arasında,

öldüğüm o günde

yine,

öleceğini bile bile

o bir gün(leri)ü

yaşamaya çalışan

kelebeğim...