İkimiz (1)

Ne zaman yanına varsam güzelim,

Bir alev kaplardı yanaklarını;

Ben akşamları koyarken avuçlarına

Bir türlü duyamazdım

Anlattıklarını.

Bademler çiçek açardı bizi görünce,

Dört mevsim sırayla bahar olurdu.

Bizimse gönlümüz daralırdı hep;

Merak ve korku

Bizde uyurdu.

O korkular var ya,

Korkularımız...

Onlardan bir türlü ayrılamadık!

Badem çiçekleri baharda kaldı,

Seni bir başkası aldı,

Dostlar da habersiz gitti

Kayboldu!

Korkuları bir yere bırakamadık!

Baksana, her şeyimiz ah ile vahda!

Korkular daha da büyüdü zamanımızda!

Yarın korkusu omuzlarımızda,

Çocuklara başka miras bırakamadık.

Oysa ne güzel ülkede doğduk güzelim;

Ne yazık insanca yaşayamadık.

16.10.2007 Eskişehir