İkimize Bir Ara

bakma haziran şımarık çocuğudur

yaz yalnızlığının

caddelerde mora çalan bu orospu aydınlık

içimdeki kederi doldurup doldurup içerim gözlerimin kadehine

varsayalım eylüle kadar yağmur yok

seni göremeyecek miyim

aydınlık pencerelerde perdeler havalanmayacak mı

ufacık bir his bir kıpırtı bir yaşam belirtisi

karşılıklı iki odadayız sanki

sen hem haziran hem temmuz hem ağustos

her şeyiyle umarsız eviyle evli bir kadın

bense eylülleşen hırslı hırçın

bir sokak arası tenhalığının loş boşluğunda

kendini akşamüstünün koyu tonlu bulutlarına kaptırmış

eşiyle eşsiz yalnız bir adam kış izlencelerini özleyen

gerçi hangi anı yazsam aynı tedirginlik

şerefsiz bir mahçupluk

sevişmeliydik

sonrası ölümsüz bir ölüm olabilirdik

şiir akşamları şirret

normalleşemeyen bir sabaha piç bir hazırlık

sevişmeliydik birbirimizi severek överek yalnızlığımızı

bırak aptallar ambargo koysun aykırılığımıza

ahlaksızlığımıza

kanamalarımızı hiçbir tanrı bitiremeyecek

ancak birbirine karışırsa seslerimiz çoğullaşır

makamlar anlamsızlaşır sadece biz evrenselleşiriz

sevgilim gülden darağacım

kelime dağarcığımda senden başka bir şey yok