İkinci Eflatunlar
bağrı yanık
öksüz bir çocuğun dişlerinden
damlar notalar
şiirin son hecesinde
ilk ayaz
içinden salar kendini aynalar
baktığında
destanın en ücra yerinden
fuzuli hissiyatlara
yokluğu iki eksik
bir fazla
tam isabet
toprağı bereket
havalar kalır boş sayfalara
sessiz köşede binbir duyarlılıkla
olsa iyi
olmasa diri
bir can bulur olmuşlara isyanlarla
bestelenen baharın inatçı
çıkmaz sokaklarında
elleri üşüyen
yoksulluğu baki kalmış
gibi, yüzü beyaz
bezgin bir hayat varsa uzakta
ve onlar ne kadar ırağımızda olsalar da
çizdiğimiz merdivenin altında
veya
yazdığımız öykülerin
tenha ücralarında
mutlaka görünür kara lambaları
mutlaka biz görürüz gözü nemli kırlangıçları
zatı zihnimizden geçen
kalabalık caddelerinde
dururken
ikinci eflatunlar
hakikatin çeşitli renklerinde
sessizce
gösterişsizce
düzensizce
dururuz yan yana
o çocuğun dudaklarında
bir türkü
bizde hep o acımanın hüznü
ömür de bak binbir türlü
ki tahtası kırık yazımın harfleri
düşerken
soğuk penceremden isteksizce
ve
saf kışın
gözlerinde süzülürken geçmişine
aklıma bir hatıra gelir
gördüğün an
zamanlar geçer
ömründen seneler
gider
bakarsın büyür
çocukluğun
sen yine aynı
maceranın
kahramanı olursun
ve bir yaprak
misali
bugün bir dala
tutunur
yarın yok olursun
unutma ki
sen de bu dünyada
yaşayan bir
yolcusun...
29.12.11