İklim Krizi
içinde, kendi büyüsüne kapılmış
yaşlı bir orman
orman, kendi içinde
sınırları kendiliğinden genişleyen
yapay bir bahçe
düş kuruntusu mu, hayal kırıklığı mı
alabildiğine yeşil, doruklarında mavi
uykuları oldukça gri
tekinsiz bir rüyanın içinde belki
kafiyelerinden arınmış
şiirin ve uykunun içindeki serseri
işte bunların hepsi
düpedüz yalnızlığın ayak sesleri
dalları kırılmış olsa da ağaçların
içimdeki bu kuraklık
bu kırgınlık ve ilkel kıskançlık
ormana ait değil ki
kırkı çoktan çıkmış bir yaşama armağan yazdıklarım
gerisi bildiğin gibi
iklim krizi
Yalnızlığı her şeyden soyutladığında; dünya ağrısından, yaşam kavgasından, telaşından, kaostan, kalabalıktan, gürültüden, şundan bundan ve buna iklim krizi de dahil, bütün seslere kulağını tıkadığında, onunla baş başa kaldığında, göz göze geldiğinde yani...böyle bir durumumuz var bir de...Yalnızlık deyip geçmeyeceksin, onun da kendince oturmuş bir kimliği ve insanı sarıp sarmalayan kolları, şusu busu, bir sürü çıkıntısı var. İnsana kendini duyumsatan, derinlere ç.akıp mıhlayan, orda bir süre ağırlayıp ağrılarını unutturan. Kısaca sana her şeyi ama her şeyi, hatta sana seni bile unutturan bir anlamdan, duygudan bahsediyorum.
Eğer o dipteysen ses ver sesine ve hiçliğin. Kendini dinle bak, kulağına neler neler fısıldayacak. Tadını çıkar derim.
Yalnızlık o yüzden kıymetlidir. Yalnızlığın bile bir duruşu, farkını ortaya koyan bir aykırılığı vardır.
Kısa bir şiir ama bunları düşündürtmesi, sorgulatması güzel ve çaktırmadan iklim krizine gönderme yapmasını zekice ve anlamlı buluyorum.
Tebrikler. Saygıylar