İlham

İlham perim kocaya kaçtı

Beni mutluluğumla boynuzladı

Eski günlerden bana

Sadece kara kara yazılar bıraktı

Beyaz sayfalarımı aldı götürdü

Pembe düşlere emanet etti beni

Gözyaşlarımı bile kuruttu

Yüzümü gülücüklere terk etti

Hıçkıramıyorum artık eskisi gibi

Hep kahkaha çıkıyor ağzımdan

Nicedir ağıt yakamaz oldum

Türküler söylemek geliyor içimden

Ölmek bile istemiyorum artık

Yaşam taşıyor gözlerimden

Yarını merak eder oldum

Hep geçmişe ağlarken

Nefes almaktan bile zevk alır oldum

Her şeyden bıktığım gibi ondan da bıkmışken

Ve en sonunda kendimi buldum

Yirmi iki yıllık bir arayışın sonunda

Sonunda ben de adam oldum

İçimdeki mızmız çocuğu gözyaşlarımla boğdum

İçinden mutlu bir adam çıkabileceğini kim tahmin ederdi

O çocuk ki yirmi iki senedir ağlamaktan bıkmadı

Gülmek ona hep uzak geldi

Ama şimdi anlıyorum ve herkese anlatıyorum ki

Gülmek o kadar da zor değil

İlham perim de varsın olsun geri dönmesin

Mutluluğumla mutlu mesut sevişsin

Belki ufacık gülücükler doğurur perim

Mutluluğumun meyveleri olarak

Belki sever birileri beni

O gülücüklerdeki sıcaklığı görerek

Velhasıl aslında ben ilham perimi kendi ellerimle gelin ettim

Bana ufacık mutluluklar ve gülücükler doğurmasıydı ondan tek beklentim

Ve bunun için değil dokuz ay

Dokuz asır bile beklerim

29 HAZİRAN 2007 21:32