İlk Ve Son Uyku

sen düşlerin ortasında

ben kıyısında bütün ortaların

sevmek bu delicesine...

her şeydeki bir eksik

her eksikteki bir fazla

yalansız yalnızlığım...

günbatımına doğru geldim kendime

nedensiz bir yürümenin ardından

yeni bir gerekçe bulmak için sabaha...

bulutları dağılır çocukluğunun

ilk gençliğinin yağmuru da diner

fırtınan yoksa yaşamamışsındır...

temmuz sıcağına gölge düşürdü

ruhuma giydirdiğin üşüme

yaz lekelendi ben karardım...

serçelerle açıldı aşka gözlerim

kırlangıçlarla yüreğim yalnızlığa

ölüme açılmadım daha...

kaldırımlara da sığınmadık

öyle uluorta sereserpe yapayalnız

kınsız...birer yalandık kendimize...

aradım sordum bildim gördüm

uzak umutlara kandığım bu yolculukta

unuttum yanımdakini de...

o:

"bana iyi ki gelmedin bırakabilirdin çünkü"...

ben:

"seni iyi ki bulamadım kaybedebilirdim çünkü"...

kavuşmakta ayrıldık...birleştik ayrılıkta...

desek de:

sen güzelliğe gelmeye kıyamadın

ben güzelliği bulmaya...

doyduk acıkmayla

kıydık ölüme...

son uyku diye bir şey yok gözlerime

ilk ve son uyku var

daldığımdan beri gidişine...

bana gelmediğin gibi kendine de gelmedin

kendine gelsen

bana da gelirdin...

vapurlar kalkar başucumdan

uzaklaştıkça kıyıda görürüm kendimi

ölürüm...