İlkel

kırmızı dolar yağmur damlalarına

oluklardan akan artık insan

nefret uğuldar hiçliğin çevrelediği

karanlığın beklediği saçaklardan

soluk hesapların kaldığı hatıralarda

utanç, her yeşil ve kızıl

ekip biçer gibi başak vermiş, verecek tarlaları

harman edip yele savurur tohumlarını

toprağı küsmüş, susuz duvar diplerine

bir ses, ancak kendimizin

bildğimizden öte hiç

bir ses, sadece sessiz

gölgemdeki ben, bendeki düşman, dördümüz

akıp giderken sıcak kızıl, ben öldüm sen de öl diyen.