İmgelem

Ve rüzgar ağladı

Ağlayan genelde bulutlardı

Esince rüzgar

Kayadan bile toz koparırdı

Ufukta gelmeyi bekleyen akşamlar vardı

Zifiri karanlıklar döküldü samanyolundan

Süslü gecelere

Bir anne

Eşini hayat kavgasına uğurladı

Islaktı kiprikleri rüzgarın

İstanbul ağlamaklı

Ama hiç ağlamadı

Ağlamadı kız kulesi

Aşklar suya düşerken

İnadına parıltılıydı

Gözlerinin içi gülüyordu

Son bahar gecelerinde

Üsküdar sahiline

Koyu bir yalnızlık vuruyordu

Rüzgar ağlıyor istanbul gülüyordu.