Imkansız

kimler geçiyor içinden

dokunuyor ıslak tenine

dolaşıyor sorgusuz-sualsizce

terine buluyor ellerini

gözlerine bakmaya utanırken ben

kimler deliyor

ar duygularını bedeninde

küçük bir noktada birleşebilmek seninle

'imkansız' sözcüğünü

her yapıştırdığında yüzüme

'imkanı olan' hiç birşeyi kabullenmiyorum

'yanlışım vardır' diye

bu bilmem kaçıncı kendimden kaçışım

hayatıma girdiğinde,

yap-boz un son parçası da

'oturdu işte yerine' dediğimde

kendimi avutuşum

bu kaçıncı bilmem

yalanlarımla haşır neşir oluşum

senden sonra biraz kırgın,

birazdan fazla yok olmuşum.

tecrübe değildin,olmayacaksında

bana hiç bir şey vermedin

'günahların dışında'

her şeyi aldın,

beni eksik bırakıp,kendini tamamladın..

şimdi 'otuzluk' olmaya hazırsın,

'öğrenme evrelerin bitti,

hayattan ve benden çalacağını çaldın,

artık keyfini sürme vakti'

yine de öyle bir dokunulmazlığın var ki

yüreğimde,

tüm sitemlerim sahipsiz kalıyor işte..

hissettiğim aşk mı,

'imkansız'lığının verdiği hırs mı,

yoksa dipsiz kuyuya düşerken

tutunduğum dal mı

kestiremiyorum

'unutursun küçük,başkasını sev'

bu anlamca olumsuz,

yapıca olumlu cümlene bile seviniyorum

sesini duymak öyle güzel ki

'unuttum bile' diyebiliyorum..

aynalara her baktığım da,

anneme kızıyorum

'beş sene evvel doğursaydın ne olurdu'

gülüyorsun dediklerime biliyorum,

silüetin beliriyor ayna da,

çatlıyorsun tam ortadan aynı anda

senden sonra,

aynalara her baktığım da,

yüzlerce 'kırık ayna'

yedi binlerce uğursuz yıllar kaldı bana

'batıl inanç'larım bile oldu,

anlatıyorum ama anlamazsın ya..

senden gelen en olumlu cümleyi fısılda kulağıma

'unutursun küçüğüm,unutursun en kısa zamanda'